Van overleven naar rust: waarom je kunt functioneren en je toch opgejaagd kan voelen
Over stress, ademhaling en een lichaam dat nooit echt uit staat
Ademcoaching & coaching in Zutphen

Overleven ziet er vaak heel normaal uit
Overleven is niet altijd paniek of chaos.
Bij veel mensen ziet het er juist heel functioneel uit. Je past je aan, je gaat door, je neemt verantwoordelijkheid. Je klaagt niet zo snel en je leert je emoties een beetje parkeren, omdat dat op dat moment gewoon handiger voelt. Aan de buitenkant functioneer je prima. Je doet wat er van je gevraagd wordt. Maar van binnen blijft alles eigenlijk continu strak staan.
Dat was bij mij niet anders. Ik heb al jong geleerd om alert te zijn, om situaties aan te voelen en om me aan te passen aan wat er nodig was. Niet bewust, niet als strategie die ik ooit heb bedacht, maar simpelweg omdat mijn lichaam dat zo heeft geleerd. Het was een manier om ermee om te gaan. En als een lichaam dat jarenlang doet, dan wordt “aan staan” langzaam de norm. Dan voelt dat op een gegeven moment zelfs normaal.
In de podcast hoor je dit niet als theorie of uitleg, maar als verhaal. Met nuance, met twijfel, met context. Veel mensen zeggen ook dat ze zich pas écht herkennen als ze het horen, niet als ze het lezen. Omdat je dan niet alleen snapt wat er gebeurt, maar ook voelt hoe zo’n patroon zich opbouwt.
Wanneer functioneren niet meer genoeg is
Op een bepaald moment begon mijn lichaam signalen te geven. Niet vaag en niet subtiel, maar vrij duidelijk. Ik sliep steeds slechter, spanning zakte niet meer weg en ik kreeg lichamelijke klachten waarvoor geen duidelijke verklaring leek te zijn. En hoe harder ik probeerde het op te lossen, hoe meer ik eigenlijk hetzelfde bleef doen: controleren, analyseren, oplossingen zoeken en ondertussen gewoon doorgaan.
Tot het moment waarop het besef kwam dat dit geen fase was die vanzelf weer over zou gaan. Dit was een patroon. En patronen los je niet op door er nog harder tegen in te duwen. In de aflevering vertel ik hoe dat moment eruit zag en waarom juist dat besef voor mij alles begon te veranderen.


Wat ademhaling hierin wel doet (en wat niet)
Ademhaling is geen quick fix en ook geen trucje om jezelf even rustig te maken. Maar je adem vertelt je lichaam wel continu of het veilig is of niet. Een snelle, hoge en oppervlakkige ademhaling houdt je systeem alert. Een rustige, lage en vertraagde ademhaling geeft het signaal dat het mag zakken. Niet omdat je dat bedenkt, maar omdat je zenuwstelsel zo werkt.
Toen ik voor het eerst met ademwerk in aanraking kwam, merkte ik iets wat ik lang niet had gevoeld: ruimte. Niet mentaal, maar lichamelijk. In de podcast beschrijf ik dat moment heel precies, inclusief waarom dat in het begin ook spannend was en waarom ademhaling soms juist onrust kan oproepen in plaats van ontspanning.
Luister de aflevering
Als je liever luistert dan leest: in deze aflevering vertel ik dit verhaal in mijn eigen woorden. Veel mensen geven terug dat ze pas echt begrijpen wat hier bedoeld wordt als ze het horen, juist omdat je dan de nuance en het tempo meeneemt.
Je kunt luisteren of kijken tijdens een wandeling, onderweg, of op een rustig moment voor jezelf.
Volledig transcript (opgedeeld per thema)
Onderstaand transcript is woordelijk uitgeschreven. Herhalingen horen bij gesproken taal en zijn bewust niet opgeschoond. Dit deel is vooral bedoeld om terug te lezen, te herkennen of specifieke stukken opnieuw te vinden.
Hoe een onveilige basis je lichaam voortdurend alert kan maken
Hi, welkom bij mijn eerste video Podcast. Deze aflevering gaat eigenlijk voornamelijk over mij, zodat je mij een beetje beter leert kennen. Zodat je een beetje een idee hebt wie ik ben, wat ik doe, hoe ik hier zo bij gekomen ben.
Want ja, misschien dat je het niet gelooft, maar ik ben echt niet geboren als… Met de functie ademcoach. Tien jaar geleden had ik nog nooit van ademwerk, ademcoaching of überhaupt iets over ademen gehoord. Dat was voor mij echt heel ver van mijn bedshow. En in deze aflevering wil ik je eigenlijk vooral meenemen in mijn levensverhaal.
Ik ga wat details met je delen over… Wat ik heb meegemaakt, wat pijnlijke momenten en niet met het idee dat je me dan zielig vindt nee juist niet, maar eigenlijk vooral met het idee om je te inspireren dat ook wanneer je echt in de put zit of wanneer je een slecht start hebt gemaakt, niet in het ideale gezin bent geboren en ellende kent uit je jeugd er echt iets van kan maken en Echt een stuk beter kan worden.
Ik ga je vertellen hoe mijn reis daarin is gelopen, wat ik daarvoor heb gedaan, welke keuzes ik daarin heb gemaakt en laat je inspireren vooral. En een quote waar ik dan mee zou willen beginnen is je bent niet je gedachtes. Je hebt echt geen idee hoe donker of dat het kan zijn in mijn hoofd En gelukkig was dat vroeger een stuk donkerder dan het al het hedendaagse is.
En wat voor mij echt ontzettend helpt is om niet te veel waarde te hechten aan wat ik denk. Ook al heb ik dat in het verleden echt wel gedaan. Omdat ik dat toen nog niet wist. Maar toen ik eenmaal leerde begrijpen dat die gedachtes, dat je die niet zo serieus hoeft te nemen. Dat je ze kan terug communiceren.
En dat is iets waar ik zo dieper op in wil gaan. Maar laten we bij het begin beginnen. Ik ben opgegroeid als een klein jongetje logisch, in Vlaardingen. We woonden toen in de kruidenbuurt in Vlaardingen, in Bingelkruid En daar was eigenlijk alles prima. Ik zat op een leuke school. Ik had vriendjes. Ik kan me nog herinneren dat die school toen ook afbrandde.
Toen ik eigenlijk net van de kleuterschool naar die school naar het hoofdgebouw zou gaan. Ja, apart. Nu praat je erover en komt dat ineens weer naar boven. Dat vond ik niet zo leuk, want dan zat ik in een soort dependans. Ik denk dat ik rond mijn vijfde levensjaar… We verhuisden eigenlijk naar een nieuwbouwhuis met mijn ouders en daar heb ik eigenlijk de eerste herinneringen aan dat ik vaak opmerkte dat mijn ouders ruzie hadden.
En met ruzie bedoel ik vooral dat ze eigenlijk wel echt tegen elkaar aan het schreeuwen waren. Ik kan me dat nog best wel herinneren Dat ik in bed lag in mijn hoogslaper en dat ik mijn ouders beneden tegen elkaar hoorde schreeuwen. Terug schreeuwde, en nu ik dit vertel doet dit ook gelijk iets met me, van nee jullie mogen geen ruzie maken.
Ik mocht ook geen ruzie maken, dus ja, dat had ik geleerd, dus jullie mogen dat ook niet. Ik begreep toen nog niet dat dat zo niet werkte. Nou, en eigenlijk vrij kort daarna, ik denk dat ik daar nog geen jaar met z’n drie heb gewoond, ik ben de enigste kind. Toen werd ik tussen mijn ouders op de bank gezet in de woonkamer en vertelden ze me dat de papa en mama gingen scheiden.
Ja, en als je kijkt dan zie je dat het… Dat het ook gelijk in mijn ogen wat doet. Dat moment, dat kan ik me echt als gisteren nog herinneren. Dat is echt heel bizar en heel pijnlijk. Want als kind zijnde, ja, dat is je thuisbasis Dat is eigenlijk het stuk veiligheid. En op het moment dat dat er niet meer is, ja, wat is er dan nog wel?
Nou ja, ze hebben dat… …geprobeerd allebei afzonderlijk om dat zo goed mogelijk te laten verlopen. Maar dat was het niet echt. Althans dat is mijn ervaring. Mijn ervaring was dat niet echt. Ik was toen zeven jaar. En ik ging met mijn moeder mee, dus ik had daar geen keuze in natuurlijk. En om het weekend was ik dan bij mijn vader.
Nou ja, heel fijn was dat je dan twee keer kerst vierde, en twee keer Sinterklaas en twee keer je verjaardag, dus je kreeg heel veel cadeautjes. Dat was fijn als kind zijnde, maar de hele ellende eromheen was niet zo fijn. Op een gegeven moment kreeg moeder een nieuwe vriend, Joris,
Pleasen en aanpassen als overlevingsstrategie
en Joris die… die was een beetje alcoholistisch, maar een beetje moest ik gewoon weghalen was gewoon alcoholist.
En daar heb ik denk ik een jaar of zeven acht bij in huis gewoond en dat was echt dikke ellende. Ik was agressief, niet zozeer fysiek maar wel heel erg mentaal, heel veel schreeuw heel veel boosheid. Ja, en ik was als kind… Wist ik me daar natuurlijk totaal geen raad mee. Twee procent van de tijd was die aardig heel aardig.
Dus weet je als kind van hé dat is er ook. Dus wat ontstaat er dan? Een soort van please gedrag. Ik deed mezelf zo wegcijferen om die goede kant eigenlijk naar voren te halen. Niet weten natuurlijk dat dat niet werkt omdat daar alcohol in het spel is. Dat wist ik niet als kind. Wel geleerd. Dus dan ontstaat er een Een hele onveilige omgeving, mijn moeder was gewoon verliefd.
Dus ja die koos op dat moment voor zichzelf, geen oordeel daarover. Dat gewoon hoe de situatie was. Dat was vrij heftig. Heel vaak aan mijn moeder gevraagd hoe kunnen we hier weg? Ik laat haar weer samen gaan wonen. Uiteindelijk heeft mijn moeder eraan toegegeven en heeft ze de relatie opgezegd En zijn we samen gaan wonen Samen wonen.
Ik ben weer samen met mijn moeder gaan wonen. En toen zat ik in mijn puberteit en zo
Vluchten in afleiding en niet hoeven voelen
Daarbij moet ik zeggen dat… Het please-gedrag is een gegeven moment wel omgeslagen in vluchtgedrag, want dat pleasen hielp niet. Dus moest ik vluchten. En dat was vooral in de vorm van een gameverslaving, dus ik was heel erg gameverslaafd.
Wat ook de relatie met mijn vader wel beïnvloedde, want ik kan me nog best wel goed herinneren dat mijn vader heel erg in de weekenden met mij samen leuke dingen wou doen. Hij maalde katamaren aan, daarna kocht hij een zeilboot. Het enige wat ik wou was gamen en ik was ook niet communicatief genoeg om dat te vertellen.
Ik denk dat niemand dat was in die periode of in ieder geval in mijn gezin was niemand Dus ja, mijn vader begreep mij daarin niet. Wat heel logisch is. En ik begreep hem niet. Want ik wou alleen maar gamen. Ik wou gewoon vluchten. Want als ik aan het gamen was, dan hoefde ik niet na te denken. Niet na te denken over de ellende die me na het weekend weer te wachten stond.
En nogmaals dit is allemaal zonder oordeel daarin. Nou, op gegeven moment gingen we met mijn moeder daar weg. Bij die alcoholische bonusvader. Tegenwoordig was het een bonusvader Vroeger was het een stiefvader. Ik vind bonusvader wel beter klinken trouwens. Naast mijn puberteit, ook toen was ik nog heel erg gameverslaafd.
Op school ging het allemaal niet goed. In de tussentijd ook niet. Ik moest naar een langzaam leerschool. Dat was eigenlijk al vrij snel na de scheiding. In de middelbare school haalde ik wel cijfers als ik mijn best deed. Dat was ook vrij goed, dus ik kon ergens wel leren maar ik had er gewoon echt geen zin in.
Het interesseerde me ook echt totaal niks. Ik was liever langer bezig met het maken van een spiekbriefje als dat ik probeerde om de stof ook echt in mijn gedachten En toen moest ik gaan kiezen, want ik zat op de vmbo, van ja wat ga ik nou doen later en dat wist ik niet. Ik wist wel dat ik eigenlijk piloot zou willen worden, maar ik was super slecht in wiskunde, natuurkunde, scheikunde.
Dus ja, dat ging hem sowieso niet worden. Dus toen ben ik eigenlijk mijn familielijn een beetje achterna gegaan. En ben ik… De olieindustrie ingaan.
Functioneren terwijl je systeem al opraakt
De olieindustrie ingaan. Dus toen ben ik gaan leren voor procesoperator. Een mbo-opleiding. Daar heb ik denk ik geen één tentamen zelf gehaald. Ik snapte er echt helemaal niks van.
Interesseerde me ook echt geen ene fluit. Dus ik heb dat echt… Ik kan niet dat soort diploma’s intrekken maakt eigenlijk ook niet uit, maar dat heb ik echt met Spieker gewoon dat hele diploma gehaald. Toen ben ik een stage gaan lopen bij Shell, dat deed ik heel goed, was op dat moment gewoon meer van de praktijk en woonde ook op dat moment nog steeds bij mijn moeder, die inmiddels wel in een depressie zat.
Tweede stage ook bij Shell, daar ben ik aangenomen. En daar heb ik vijftien jaar gewerkt en in die vijftien jaar is er behoorlijk wel wat Ik ging op een gegeven moment op mezelf wonen, ik werd aangenomen bij Shell, ik had een goede baan, goed inkomen, zeker voor mijn leeftijd toen en een huisje gekocht, appartementje.
Toen begon voor mij een beetje de ellende eigenlijk, vooral in mijn hoofd. Ik kreeg slaapproblemen ik sliep steeds slechter. Koolfolk continu hielp daar ook niet bij. Ik kreeg ineens last van het verleden. Dus ik lag wakker te denken aan vroeger. Dus aan die periode dat ik met die bonusvader in huis woonde.
Waar ik me nooit veilig voelde. Snachts was echt de hel. Vaak uit bed, thee drinken melk drinken. Google weer afspeuren naar nog meer slaaptips. Ik kon gewoon niet in slaap komen. Het was heel ellendig. Op een gegeven moment werd dat wel weer wat beter. Ik begon wat meer alcohol te drinken. Ik kreeg op dat moment wel een hele leuke vriendengroep.
Want daarvoor had ik eigenlijk ook niet zo heel veel vrienden. Ik was niet zo heel goed in het onderhouden van vrienden want ik wou alleen maar gamen. Op een gegeven moment werd dat minder, door werk overigens ook. Toen kreeg ik dan die vriendengroep. Nou ja dat is denk ik sociaal wel echt mijn redding geweest.
Weten zij niet, nou ja, nu wel. Maar ja daarvoor was het gewoon een beetje een zootje. En inmiddels heb denk ik ook wel door dat ik een beetje van de hak op de tak schiet. In het eerste huis heb ik denk ik zo’n vijf jaar gewoond. Dat was prima. Toen heb ik een ander huis gekocht. En toen ontmoette ik ook mijn huidige vrouw In die periode waren er ook wat relaties die, nou ja, niet al te best waren.
Een paar keer een relatie gehad van twee jaar of zo. Maar dat was denk ik ook wel een beetje een verbindingsprobleem. Doordat ik in mijn jeugd nooit geen veiligheid heb gekend, vond ik die veiligheid eigenlijk ook niet in mijn relaties. Dus ik vond het voor mij niet veilig om mijn elf te laten zien. En dat ik heel eerlijk ben, dat kan ik echt pas sinds paar jaar.
Dus ik heb een tweede huis gehouden Toen ontmoette ik dan op een gegeven moment mijn vriendin, mijn huidige vrouw de moeder van mijn kindje. En toen dat net begon, toen merkte ik wel echt dat het vastliep in mijn hoofd. Ik begon steeds meer, nog meer te drinken. Zoals whisky drinken in mijn eentje op een vrijdagavond.
Ik heb altijd best wel heel veel discipline gehad, nog steeds overigens, en in mezelf of in mijn eentje alcohol drinken dat is altijd een no-go geweest voor mezelf. Dus toen ik daar niet meer aan kon ontkomen, toen had ik wel zoiets van, oké dit gaat niet goed. Dus toen heb ik de dokter gebeld en een doorverwijzing gevraagd naar een psycholoog, en die zei van nou weet je, ga eerst maar even met een praktijkondersteuner kletsen, dus dat heb ik gedaan.
Dat heeft echt heel veel voor me veranderd. Ja, die dame was heel kundig, heel rustig. Ik kon daar eigenlijk voor het eerst in mijn leven mijn verhaal doen. En dat gaf me heel veel helderheid. Wat ik toen niet wist, is dat ze zei van ja, dit verhaal dat je nu met mij hebt gedeeld dat mag je ook met je ouders gaan delen.
En dat heb je nodig. En dat was heel heftig. Ik begon met mijn vader en ik weet nog echt ontzettend goed Ik wou alleen met hem praten en hij had in die week ook gevraagd ja, kan je me helpen met mijn boot om te schuren? Dus ik ben daar naartoe gegaan en dacht nou, ga ik daar met hem praten, maar het was ook zijn vriendin er.
Nou, dit is niet zo’n goed moment, maar ik was helemaal, ja, ik stond helemaal stijf onderspannen en dat verhaal dat moest er ineens uit. Ik liep er al jaren mee, misschien wel tien jaar mee en dat moest er ineens op dat moment uit. Ik kan me nog zo goed herinneren dat we nou we hebben die boot afgemaakt en zijn we naar huis gegaan.
En toen ben ik later alsnog naar zijn huis toe gereden en gezegd, pap ik moet even met je praten. Nou daar schrok ik heel erg van, want hij wist natuurlijk wel dat mijn jeugd prikkelend was geweest Ja, prikkelend is niet zo’n goed woord maar anders was het geweest. Maar hier had hij eigenlijk ook geen idee van.
Dus het was heel fijn om dat gesprek te hebben. En dat was oké. En toen moest ik ook het gesprek met mijn moeder aan. En dat was een stuk lastiger. Mijn moeder was toen al best wel een tijdje depressief. En nou ja, laten we het daar maar bij houden. Ik denk dat dat het beste is. Dat was een moeilijke gesprek.
En dat heeft toen ook best wel wat spanning, voorspanning gezorgd Tussen ons. Dat heeft ook wel even geduurd. Maar dat is toen wel goed gekomen. En ik merkte eigenlijk vooral bij mezelf want dat was uiteindelijk ook waar het over ging, dat er bij mezelf gewoon veel meer ruimte in mijn hoofd kwam. Gewoon door echt eerlijk te vertellen zonder wat de ander daarvan vond, hoe het voor mij was geweest.
En daarna ging het eigenlijk een stuk beter. Ik voelde me echt beter, ik zat beter in mijn energie, er was meer rust in mijn hoofd En ja, toen ontstonden er wel, toen in diezelfde periode kreeg ik dan alvast een relatie met Angela. Dat is heel fijn. Uiteindelijk ging ik samenwonen. En toen kreeg ik ineens steeds meer fysieke klachten.
Wanneer het lichaam begint te protesteren
Mijn mentale klachten waren een beetje over. Toen had ik ineens fysieke klachten. Ik kreeg heel erg last van mijn voeten. Dusdanig dat ik op een gegeven moment, ik was nog geen 30 jaar oud… …en gewoon niet meer kon lopen van de pijn in mijn voeten. Dan had ik de hele dag gewerkt. En dan kwam ik thuis en dat kan ik me nog heel goed herinneren.
Het een heel pijnlijk moment. Er moesten boodschappen gedaan worden. Ik kwam thuis. Ik ging de boodschappentassen pakken. Ik loofde naar buiten en het ging gewoon niet meer. Toevallig kwam ik daar mijn vrouw tegen, dat was toen nog mijn vriendin. En die zei, wat is er? Ik zo’n pijn, ik kan gewoon niet meer naar de winkel.
Sorry, jij zal het moeten doen. En toen ben ik alweer gaan liggen. En toen had ik ook wel eens echt zoiets van, oké dit gaat niet goed. En ik liep toen al best wel een hele tijd, jaren bij fysiotherapeuten, podologen, podotherapeuten. Nou ja, alles wat je kan verzinnen En toen heb ik een afspraak gemaakt, ook bij de dokter van joh, ik wil naar het ziekenhuis.
We moeten een arts naar kijken. Nou, toen begon eigenlijk allemaal de ellende, die uiteindelijk resulteerde dat ze me in het gips zetten voor twee maanden, zeven weken met twee benen tegelijk van mijn tenen tot mijn knieën Ja, nou ja toen kwam ik helemaal thuis zitten. En vlak voor ik het gips in ging, kreeg ik een e-mail van een yoga studio waar ik wel eens kwam dat er een ademcoach zou komen.
De eerste ontmoeting met ademwerk
Want er kwamen wel een paar lichamelijke klachten, depressieve gevoelens en nog wel twintig dingen die ik zo kon afwinken. Dus ik dacht, nou ik heb niet meer zo heel veel te verliezen, laat ik dat maar eens een kans geven. Ook omdat een fysiotherapeut wel eens tegen me had gezegd van joh, want heel mijn lijf zat inmiddels vast van de spanning, overcompensatie en zo.
Je zou eens wat met je ademhaling moeten doen. En toen zei ik van ja, wat ik mijn ademhaling moet doen, zei ze ja, meer naar je buik ademen. Ik zei oké hoe moet dat dan? Nou, kijk maar even op YouTube, daar staan wat video’s hoe je dat kan doen. Nou, ik naar huis, op de bank liggen, YouTube aan, een video, buik ademen.
Nou, na twee en een half minuut lag ik zo’n beetje in een paniekaanval, mijn hartslag die ging echt door het plafond. Ik was van alles aan het doen, behalve met mijn buik ademen. Toen had ik me wel eigenlijk de conclusie getrokken, ademen dat is niks voor mij. Nou, toen kwam ik dan een ademcoach bij de yogastudio.
Toen dacht ik, nou laat ik dat dan in ieder geval nog een kans geven. Ja, en wat daar gebeurde, dat was voor mij zo ontzettend bizar. Het voelde voor mij echt alsof er weer leven in mijn ledematen kwam. En ik liep al jaren met echt heftige spanningsklachten en ik wist in dat moment gewoon van, Want als ik dit kan beheersen wat ik nu voel dan kom ik hier gewoon vanaf.
Ik wist het gewoon zeker. Dan kan ik mezelf gewoon genezen.
Ik gebruikte dat woord nooit, maar ik wist gewoon, als ik dit kan beheersen dan kom ik hier vanaf. Dus ik ben daar gewoon helemaal ingedoken. Ik ben alle boeken erover gaan lezen, workshops afgelopen, het traject gevolgd bij een ademcoach. En er begon steeds meer te veranderen zowel fysiek als mentaal.
Wat er veranderde en waarom dat tijd kost
En er begon steeds meer te veranderen zowel fysiek als mentaal.
Spanningslachting nam af, dit was overigens wel na het gips, maar ik begon ook heel erg anders naar het leven te kijken. Ik begon anders te relativeren en dusdanig dat mijn vrouw op een gegeven moment tegen mij zei van joh Jasper, Wat ben je nou aan het doen? Want je lijkt wel een heel andere persoon te zijn geworden, in de positieve zin van het woord.
En toen was het iets van, oké hier moet ik wat mee. En zo ben ik eigenlijk een opleiding gaan doen tot ademcoach, vooral eigenlijk voor mezelf. Ik ben best wel cognitief ingesteld, dus ik vond het wel heel interessant dat er van alles veranderde. Maar ik wou ook begrijpen waarom het dan precies veranderde.
En de opleiding leek voor mij de plek om de meeste kennis te vergaren, ook omdat ik door al die boeken en de verschillende ademcoaches echt door de boom het bos niet meer zag. Want ik vond dat het zichzelf heel erg tegensprak. Nou, ik ben met die opleiding begonnen. Ik kwam bij een retreat terecht. En wat daar gebeurde was voor mij echt levensveranderend.
Ik ging door middel van verbonden ademhalingssessies naar een heel diep stuk in mij.
Ja in mijn hart denk ik. Helemaal in mijn onderbewustzijn. En daar heb ik eigenlijk… Echt vrede kunnen sluiten met met het verleden zag ik mezelf echt weer als kind en dat was echt heel mooi het was echt echt heel bijzonder en het was eigenlijk alsof ik een soort van film over mezelf zag waarin een stuk van mezelf een stuk kind een kindstuk van mezelf eigenlijk weer ja, daar weer vrede mee sloot en sindsdien voel ik me echt Tienduizend keer beter ja en ik kan me voorstellen dat dit een beetje een ver-van-je-bed-show is, dat dit een beetje zweverig klinkt maar het is niet zo zweverig, het is juist eigenlijk helemaal niet zweverig.
Het gaat allemaal over wat er van binnen gebeurt, het is geen hocus pocus of spiri viri om je heen maar echt in je onderbewustzijn En dat is echt heel mooi. Toen nam ik ook wel de beslissing van oké die opleiding die ik aan het doen ben, dat is niet meer alleen voor mezelf, maar dat is ook echt voor anderen.
Ik wil ook anderen hiermee gaan helpen. Nog niet in de zin van ik ga mijn baan opzeggen en ik ga dit fulltime doen, maar gewoon om anderen te inspireren dat ook wanneer je in de put zit, wanneer het ellendig is, wanneer het donker om je heen is, dat je eruit kan komen en dat het echt beter gaat.
Inmiddels ging het steeds beter met mijn voeten, maar van binnen voelde het ineens honderd keer beter. Ja, en stond ik ineens heel anders in het leven. En dat was eigenlijk ook een beetje, iets vlak daarvoor was dan voor mij ook wel het begin van persoonlijke ontwikkeling. En met die start van persoonlijke ontwikkeling maakte ik dan ook voor mezelf de keuze van ja, het is niet allemaal genoeg.
Ik ben wel tevreden Met hetgeen wat ik heb meegemaakt en met het gedrag wat ik daar zelf uit vertoonde, waar ik overigens op dat moment nog niks aan kon doen, had ik wel zoiets van, ja, maar dit is niet op de manier waarop ik oud wil worden. Met het licht ontvlampbare, want ik kon best wel snel boos worden.
Het moeite had om mezelf uit te drukken Mijn slaapproblemen die op dat moment nog steeds speelden. Maar ook gewoon de stress die ik eigenlijk altijd ervaarde Ik stond altijd, tot op dat punt, eigenlijk altijd wel echt aan. Nou ja, en dan de lichamelijke klachten. Daar hoorde ook nog wel een stukje darmproblematiek bij.
Waar ik verder niet op in zou gaan. Wordt het helemaal een lang verhaal. Toen heb ik voor mezelf de keuze gemaakt van… Hé, het kan ook echt heel erg anders. En wanneer iemand zegt tegen je van misschien zou het goed zijn als je hier maar mee leert leven, dat dat eigenlijk betekent ik weet niet hoe ik jou moet helpen.
Ja, dat die persoon dus eigenlijk niet weet hoe die jou moet helpen. En dan zeggen ze vaak Je bent ongeneeslijk ziek of je moet er maar mee leren leven. Nou, en dat laatste, je moet er maar mee leren leven, dat heb ik echt heel vaak gehoord van fysiotherapeuten specialisten in het ziekenhuis en zo. Maar kan je verklappen dat ik nu gewoon op wel blote voetenschoenen, maar daar zit helemaal geen demping in, het geen reguliere hardloopschoenen, gewoon 5 tot 10 kilometer kan hardlopen.
En dat voor iemand die zes jaar geleden nog in een rolstoel zat, omdat hij gewoon zoveel pijn had in zijn voeten, dat hij niet meer kon lopen. Ja, en dat is omdat ik met minder geen genoegen nam. Ik wist gewoon dat ik hier vanaf kon komen, als je je er in verdiept. Dat is waar voor mij persoonlijke ontwikkeling om draait.
Om bij mezelf te onderzoeken, mezelf te bevragen van hé, ik loop hier tegenaan. Wat kan ik hiervan leren? Zonder in helemaal verleden weer op te graven ik geen graafmachine. En hoe wil ik dit anders zien? Oké dat is dan mijn doel Wat heb ik nodig om daar te komen? De afgelopen jaren heb ik best wel het een en ander aan opleidingen gedaan.
Opleidingen tot ademcoach, epiforatrainer. Opleidingen praktische psychologie, wat vooral te maken heeft met NLP-achtige stromingen. En opleidingen tot fysisch specialist. En dat gaat dan weer voornamelijk over een andere manier naar stress kijken. En dan vooral vanuit leefstijl slaap Stress mindset, ademhaling, voeding en het immuunsysteem.
En hoe die eigenlijk ook, als dat niet helemaal lekker loopt, ervoor kunnen zorgen dat je in het hedendaagse stress hervaart Ook mentaal. En als je dan aan me zou vragen van, joh, leuk verhaal dit, maar welke successen heb je nou eigenlijk behaald? Ja, dan zou het toch wel zijn het vrede sluiten met mijn verleden.
Ik denk dat dat het mooiste succes is wat ik… Wat ik behaald heb. En dat ik mijn verleden ook inmiddels zie als een cadeau. En dat klinkt misschien gek, want ik heb heel wat fases in mijn leven gezien als de grootste vloek van mijn leven. Het hele gedoe met mijn bonusvader, dat ik voor mijn dertigjarige leeftijd gewoon niet meer kon lopen.
Ik vond het pijn in mijn voeten en dus ook niet kon meekomen met leeftijdsgenoten. Maar ook gewoon alle mentale problemen pesten op de middelbare school. Daar heb niet eens iets over verteld, maar dat was er eigenlijk ook nog. En dat al die dingen die ik heb meegemaakt me eigenlijk heb gemaakt tot de persoon die ik nu ben.
…als ik iets in het verleden niet had meegemaakt, dat mijn levenspad dusdanig anders was geweest… …dat ik waarschijnlijk nu niet in deze stoel had gezeten. Of in een andere vorm. En dat zou ik echt niet willen. Nee, want ik ben echt ontzettend gelukkig met het leven dat ik nu leef. En het leven dat ik nu leef heb ik te danken aan alles wat ik heb meegemaakt.
Want een van de kanten waarom ik mensen nu zo ontzettend goed kan helpen… Is omdat ik behoorlijk wat levenservaring heb. En er zijn gewoon niet heel veel dingen die mensen mij kunnen vertellen waar ik me niet in kan inleven. Of die ik niet heb meegemaakt. Tuurlijk er zijn dingen die ik niet heb meegemaakt.
Ik ga me niet anders voordoen. Maar ja, dat is best wel een lijst. En dat is niet om zielig te doen. Absoluut niet. Maar juist om… Je te laten zien van, oh ja, ook als je die shit hebt meegemaakt kan je dus echt nog wat maken van je leven. En dat je dus ook gewoon echt geen slachtoffer bent. Misschien dat dat op zo’n moment zo voelt, maar dat je alleen een slachtoffer bent van de…
Nou ja, ik moet het even voor mezelf zeggen, dat ik alleen een slachtoffer ben van een situatie als ik mezelf ook op die manier identificeer. En als ik me niet zo identificeer, dat ik dan altijd een keuze heb. Ja, en als kind… Is dat misschien een beetje gek om te zeggen, maar ik heb heel wat momenten de keuze gehad om of te verzwelgen in mijn eigen verdriet en boos te zijn over het verleden.
Of om te kijken van ja, dit gaat mij niet helpen Hoe kan ik dit voor mezelf beter maken in de toekomst? En zo heb je in heel veel van mijn momenten eigenlijk een keuze. Het is die kennis en die wijsheid over het altijd hebben van een keuze die me echt ontzettend ver hebben gebracht.
In zeven acht jaar tijd ben ik gegroeid van een abstract denkende jongeman naar een ondernemende jonge vader met een eigen bloeiende praktijk in een niche die misschien niet de meest makkelijke niche is. Maar mijn praktijk is zo goed als vol. Ja, daar ben ik wel echt ongelooflijk trots op, ja. Ja, omdat ik mensen heel goed kan helpen met de problemen waar ze mee komen.
Depressies, burn-outs, angsten paniekaanvallen, slaapproblemen, chronische hiepventilatie. Ik heb het allemaal gehad. Ik heb er allemaal, nou ja, gehad en aangedaan. Dus ik kan me daarin heel goed inleven. Dus als ik dan zo terugkijk dan kan ik oprecht zeggen… Dat ik blij ben met alles wat ik heb meegemaakt.
Ja, ook die shit. Ook die donkere tijden. Ook eigenlijk een deel van mijn jeugd wat ik niet meer terugkrijg. Ik ben nog steeds ontzettend dankbaar voor wat ik heb meegemaakt. Ook omdat ik donders goed weet hoe ik dat met mijn dochtertje anders ga doen. En er… Voor haar zorgen dat zij een andere jeugd heeft en die kan ik haar geven en als ik een hele fijne jeugd had gehad had ik niet geweten wat ik heb gemist en wat het haar dan eventueel zou kosten.
Ja dat is een cadeau en ja dat klinkt misschien een beetje bijzonder maar ook Noortje is een cadeau van van Ademberk dat op mijn pad kwam want voordat ik vrede had gesloten met mijn jeugd had ik absoluut geen kinderwens Nee, had ik eigenlijk geen kinderwens. Nee, hoefde dat eigenlijk niet zo van mij.
Pas toen ik echt, ja, in mijn innerlijke vrede stond. Ja, dat klinkt een beetje zwevig, maar toen ik vrede kreeg oprecht vrede had met mijn jeugd, daarna was er ineens een kinderwens. Ja, heel organisch hoe dat groeide. Ga nou niet alle partners die geen kinderwens hebben deze kant op sturen, want dit hoeft echt niet zo voor iedereen te gelden maar voor mij gelde dat wel zo.
Er waren heel wat momenten in mijn leven waarin het zo donker was dat ik dacht, ja, ik stop er maar mee. Suïcidale gedachten zijn me echt niet onbekend. Maar als ik iets heb geleerd over mezelf is dat je echt altijd meer kan dan dat je denkt.
En dat je ook alles kan overwinnen. Ook jij. En nou ja, ik heb nu best wel wat persoonlijke dingen gedeeld en dat deel ik misschien dat ik soms ook wel een beetje in herhaling ben gevallen.
Excuses daarvoor, maar dat ben ik ook. Maak deel dit om je te inspireren dat het, ook wanneer je nu echt in de shit zit, wanneer je je niet lekker voelt, dat het beter kan. Dat kan door het doen van een ademhalingsoefening, dat kan door het doen van Praten met een professional, ik ben zelf niet zo’n fan, nou ik ben wel fan van praten met mijn vrienden, maar niet op die manier.
Wel om te delen maar niet om hulp daarin te zoeken. En dat komt eigenlijk omdat een partner en een vriend of vriendin altijd, is nooit 100% onbevooroordeeld. Ze hebben altijd een bepaald belang, om jou weer beter te laten voelen bijvoorbeeld. En een psycholoog of een coach is dat niet per se, die wil je gewoon verder helpen en En als goed zijn, dan hebben ze niet als belang dat ze je in dit moment beter laten voelen.
En dat is wat een vriend of partner wel vaak doet, of een ouder. Maar een goede coach, ja, die wil je in dat moment niet per se beter laten voelen, maar wel op de lange termijn. En daarom zou ik dat altijd aanraden En iemand te vinden waar je een klik bij voelt, waar je gesteund voelt. En waarvan je weet, deze persoon gaat mij verder helpen.
Nou, wat ik hoop dat je hier uithaalt is dus eigenlijk vooral dat je altijd een keuze hebt. Ook wanneer het ellendig is, ook wanneer het donker om je heen is. En dat je altijd voor kan kiezen van, hé, welke stap ga ik nemen om hier uit te komen. Dat is dus niet de keuze om… Om alles maar als leuk en plezierig te zien, want dat is niet waar het leven om gaat.
Maar je kan wel vanuit elke situatie het beste maken. En dat het niet altijd leuk is, klopt. Dat is ook echt het leven. Het leven draait er niet om dat het alleen maar leuk en rooskleurig is. Absoluut niet. Dat is mijn leven ook niet. Ook niet als je 100% goed ademt of elke dag ademhalingsoefeningen doet.
Ook dan is het leven niet alleen maar leuk, maar juist accepteren dat dat zo is, jezelf erkennen in de momenten dat het even niet leuk is, en dat kan alleen al zijn, dat vind ik zelf heel prettig, door gewoon te zeggen, oké vandaag voel ik me gewoon even ellendig, vandaag heb ik gewoon even geen motivatie en dat is oké ik herken het, ik kijk naar mezelf met compassie En morgen ga ik er weer met frisse moed tegenaan, dan zal je merken dat dat een stuk beter werkt als van nou ik zal me vandaag goed moeten voelen want er is geen reden om me niet goed te voelen.
Dat is iets wat veel voorkomt en iets wat ik vroeger ook zoveel heb gehad. Nou, ik ga hem hierbij afsluiten, want het is al een vrij lang verhaal aan het worden. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Ik hoop dat je je inspireert om stappen te zetten in je eigen persoonlijke ontwikkeling. Een investering in, ja dat is misschien ook wel mooi om te delen, een investering in jezelf …ten alle tijden de beste investering die je kan maken.
Ik kan me nog heel goed herinneren, en dan ga ik weer… …dat de eerste grote investering was geloof ik 2000 euro in mezelf. Daar moest ik echt even een nachtje over slapen. Maar die gozer die zei ook van, ja Jasper… Dat was voor m’n voeten. Ik kan jou hiermee helpen. Hij onderbouwde dat. Toen dacht ik, oké goed verhaal ik ga er even een nachtje over slapen.
Vond dag dacht ik van ja, dit moet ik doen. Wat is nou 2000 euro op’n bankrekening als ik niet kan lopen? Of in ieder geval niet ver kan lopen. Ik was toen al wel aardig op weg in m’n herstel. Ja, en nu terugkijken en toen had ik ook een tienvoudige gewoon betaald. Op dat moment misschien niet, maar terugkijkend als ik zie wat dat me dan heeft gebracht.
Dat stukje persoonlijke ontwikkeling, voor mij was dat vooral fysiek, is echt de beste investering die je kan doen. En waarom deel ik dit? We zijn vaak wel genegen om duizend euro uit te geven aan een nieuw telefoon en drie duizend euro aan een nieuwe bank of twintigduizend euro aan een nieuwe auto.
Maar als we honderd euro moeten uitgeven aan onze eigen gezondheid, dan wordt het een beetje spannend, maar je hebt echt maar één leven. En of niet wel daar ga ik even vanuit voor deze podcast, voor deze aflevering hou daar maar even op. Dus maak daar het beste van en als je ergens tegenaan loopt, zoek hulp.
Tuurlijk je kan het zelf uitzoeken, maar als dat je een jaar langer duurt, een jaar langer kost, als dat iemand je erbij kan helpen, ja, dan is voor mij de keuze makkelijk gemaakt. Nou, ik wens jou een hele mooie dag. Ik vind het leuk dat je tot aan hier hebt geluisterd. Als je vragen voor me hebt, dan mag je me die altijd sturen.
Dat kan via mijn website www.ademenrust.nl Loop je ergens tegenaan met betrekking tot je ademhaling, heb je daar vragen over, kun je me ook gerust een berichtje sturen. Wil je samenwerken, dan kan dat ook op de contactpagina www Van mijn website kan je heel eenvoudig een gratis kennismakingsgesprek inplannen.
En ja, dan zien we elkaar dan. En zo niet, dan zie ik je graag bij de tweede aflevering van de Adem Rust podcast. Tot dan, doeg! Leuk dat je luisterde naar deze aflevering van de Adem Rust podcast. Ik hoop dat het je heeft geïnspireerd geraakt of misschien wel aan het denken heeft gezet. Vond je dit waardevol Dan help je me enorm door de aflevering te liken, een review achter te laten of hem te delen met iemand die dit ook zou mogen horen.
Tot de volgende keer en onthoud, alles begint bij je adem.
Waar wil je nu verder kijken?
Misschien heeft dit verhaal iets geraakt. Misschien ook maar een deel ervan. Maar als je hier tot onderaan bent gekomen, is het logisch dat je je afvraagt waar je nu verder kunt.
Verder luisteren
Als mijn verhaal je aanspreekt, is het vaak helpend om het niet bij één aflevering te laten.
In de volgende aflevering ga ik verder in op het thema ademhaling, maar dan vanuit een andere invalshoek: minder persoonlijk, meer gericht op hoe ademhaling en stress in het dagelijks leven samenhangen.
👉 Luister verder met de volgende aflevering van de Adem en Rust Podcast

Terug naar het overzicht
Misschien wil je eerst wat meer overzicht.
Zien hoe dit verhaal past binnen een groter geheel.
Ik heb alle thema’s rond ademhaling, stress, slaap en herstel samengebracht op één plek, zodat je kunt kiezen waar je verder wilt lezen of luisteren.
Of wil je liever aan de slag met:
1-op-1 Coaching
Diep, persoonlijk en volledig afgestemd op jouw leven.
Voor ondernemers, leiders en ouders die veel dragen en klaar zijn met overleven.
Zelf aan de slag
Online trainingen en meditaties om in je eigen tempo met rust, adem en slaap te werken.
Zonder poespas, gewoon vanuit huis.
