Angst & paniekaanvallen: wat je ademhaling ermee doet en waarom “wegademen” niet werkt
Over stress, ademhaling en een lichaam dat nooit echt uit staat
Ademcoaching & coaching in Zutphen
Angst en paniekaanvallen: wat er écht gebeurt in je lijf
Waarom een paniekaanval zo echt voelt (ook als er geen direct gevaar is)
Een paniekaanval voelt vaak alsof er iets fundamenteel misgaat. Je hartslag schiet omhoog, je ademhaling wordt snel of oppervlakkig, je wordt duizelig, warm of licht in je hoofd. En ergens in die ervaring ontstaat de gedachte: dit is niet normaal of dit moet stoppen.
Wat het zo verwarrend maakt, is dat er op dat moment vaak geen duidelijke externe aanleiding is. Toch reageert je lichaam alsof er wel nood is. Dat betekent niet dat je “gek wordt”, maar dat je zenuwstelsel tijdelijk de regie heeft overgenomen.
Controleverlies is geen fout, maar een signaal
Angst- en paniekaanvallen ontstaan zelden uit het niets. Vaak zijn ze het gevolg van langdurige spanning, onverwerkte emoties of periodes waarin je structureel over je grenzen bent gegaan. Niet omdat je zwak bent, maar juist omdat je lang hebt volgehouden.
Je lichaam heeft maar een beperkte mogelijkheden om je aandacht te vragen. Als subtiele signalen genegeerd worden, gaat het volume omhoog. Paniek is dan geen vijand, maar een laatste, duidelijke boodschap: hier is iets dat gezien wil worden.
Angst voor de angst: hoe klachten zichzelf kunnen versterken
Na een paniekaanval ontstaat vaak een tweede laag: de angst dat het opnieuw gebeurt. Niet zozeer voor het gevoel zelf, maar voor de situatie waarin het zich voordeed. Een supermarkt, een vergadering, de auto, de trein.
Die plekken zijn meestal niet de oorzaak, maar worden onbewust gekoppeld aan gevaar. Zo ontstaat vermijding. En zonder dat je het doorhebt, wordt je wereld kleiner. Niet omdat je systeem faalt, maar omdat het probeert te beschermen.
De rol van ademhaling bij paniek en waarom “wegademen” niet altijd helpt
Ademhaling speelt een grote rol bij angst en paniek. Een snelle, hoge of onrustige ademhaling kan paniek versterken. Tegelijkertijd is het belangrijk om te begrijpen dat ademhaling niet altijd een snelle oplossing is.
Wanneer ademhalingsoefeningen worden ingezet om paniek weg te duwen, kan dat het onderliggende probleem juist vergroten: de overtuiging dat wat je voelt verkeerd is en meteen moet verdwijnen. Ademhaling is vaak een ingang naar rust en verwerking, maar zelden een trucje om controle af te dwingen.
Emoties zijn geen probleem zolang je zo toelaat
Angst, verdriet, boosheid en spanning zijn geen fouten in het systeem. Het zijn lichamelijke reacties die bij het leven horen. Problemen ontstaan meestal niet door het voelen zelf, maar door jarenlang niet voelen. Door doorgaan, rationaliseren of onderdrukken.
Wat niet wordt doorleefd, verdwijnt niet. Het blijft ergens in het systeem aanwezig, totdat het alsnog aandacht vraagt.
Regie terugvinden zonder jezelf te hoeven repareren
Paniek betekent niet dat je kapot bent. Het betekent meestal dat je systeem te lang sterk is geweest. Regie terugvinden gaat dan niet over alles onder controle houden, maar over leren luisteren, herkennen en ruimte maken.
Niet fixen wat er mis zou zijn, maar samenwerken met wat zich aandient. Dat is vaak het moment waarop klachten beginnen te verdwijnen.
Luister de aflevering
Als je liever luistert dan leest. In deze aflevering neem ik je mee in:
- Waarom paniekaanvallen zo heftig voelen (en waarom dat logisch is)
- Wat “controleverlies” eigenlijk betekent in je lijf
- Waarom angst vaak een signaal is van iets ouds dat nog ruimte nodig heeft
- Hoe angst voor de angst ontstaat en je wereld kleiner kan maken
- En waarom ademhalingsoefeningen soms helpen, maar soms ook averechts werken
Geen beloftes. Geen quick fixes. Wel inzicht, herkenning en een nuchter perspectief waarmee je weer regie kunt ervaren.
Angst- en paniekaanvallen voelen vaak alsof je lijf je in de steek laat. Alsof er ineens iets misgaat, terwijl je hoofd geen duidelijke reden kan aanwijzen. In deze aflevering laat ik je zien dat paniek zelden zomaar uit het niets komt, en bijna nooit betekent dat je kapot bent. Je hoort wat een paniekaanval in de kern is, waarom controleverlies zo’n grote rol speelt, en hoe oude spanning en onverwerkte emoties zich via het lichaam kunnen melden. Ook leg ik uit waarom ademhalingsoefeningen soms helpen, maar soms juist averechts werken, en hoe je weer regie kunt krijgen zonder jezelf te hoeven fixen of onderdrukken wat je voelt.
Volledig transcript (opgedeeld per thema)
Onderstaand transcript is woordelijk uitgeschreven. Herhalingen horen bij gesproken taal en zijn bewust niet opgeschoond. Dit deel is vooral bedoeld om terug te lezen, te herkennen of specifieke stukken opnieuw te vinden.
Angst- en paniekaanvallen: “mooi onderwerp” (ja echt)
Welkom bij alweer de tiende aflevering van de Adem en Rust Podcast. Leuk dat je weer luistert, misschien kijk je zelfs wel mee. En vandaag gaan we het weer hebben over een ontzettend mooi onderwerp. We gaan het namelijk hebben over angst en paniek aanvallen. Ja, dan denk je misschien wel, ja, mooi onderwerp. Lekker. Ik heb er wel heel de tijd last van en dan ga jij het een leuk onderwerp noemen. Mooi onderwerp zei ik. Ja, en dat is eigenlijk vooral wat ik ermee bedoel, is dat… Ja, als je daar last van hebt, dan is dat natuurlijk ontzettend vervelend. Maar ik ga je in deze aflevering meenemen in waarom je het eigenlijk niet meer als vervelend hoeft te bestempelen, dadelijk. Wat je er eigenlijk al kan doen. Ja, en vooral ook, wat is het en wat is het niet? Nou, en ik ga je ook uitleggen waarom het doen van ademhalingsoefeningen, angst en paniek aanvallen soms eerder slechter en heviger maken, misschien wel oproept als dat het werkt. Dus het wordt weer een hele interessante aflevering. Dus blijf zeker luisteren.
Quote: “je denkt dat je gek wordt, maar je lijf protesteert”
En ik zou willen beginnen met een quote. En die gaat eigenlijk als volgt. Ik heb hem zelf bedacht. Je denkt… Bij een paniekaanval denk je dat je gek wordt, maar eigenlijk is het gewoon je lijf dat aan het protesteren is. En dat is uiteindelijk ook wat een paniekaanval is.
Wat is een paniekaanval? Dit is hoe ik mensen er vanaf help:
Er ontstaat een gevoel… Ja, nu haal ik het natuurlijk al heel veel mensen gelijk af bij het woord gevoel. Maar ik zal sowieso uitleggen waarom iedereen gevoel heeft. Ook jij als je denkt, dat heb ik echt niet. Maar er ontstaat een gevoel in je lijf… Ja, wat je niet wil voelen. En dat kan zijn onrust, kan zijn warmte, kan zijn duizeligheid. Dat kan zijn je ademhaling of dat je je hartslag voelt. En dat zijn eigenlijk gewoon lichaams vitale functies.
Alleen op het moment dat je dan het gevoel hebt van, dit zou anders moeten zijn, dit gevoel wat ik nu ervaar hoort niet bij dit moment, of ik heb er gewoon geen zin in, of ik vind het spannend… Dan zeg je eigenlijk tegen jezelf, het zou anders moeten zijn, het is niet zo, dus ik heb er geen controle over. Dat is wat een angst- en paniekaanval is. Het is gewoon controleverlies.
Waarom paniek zo heftig voelt (en wat er dan in je lijf gebeurt)
Nou, nu gaan we heel snel de diepte in naar wat het eigenlijk is. Maar het is eigenlijk niks anders als dat je niet comfortabel bent met de lichamelijke sensaties die je lijf eigenlijk laten zien. Of je laten voelen.
En een angst en een paniekaanval is dan ook eigenlijk niks anders als een noodkreed van je lijf. Het is gewoon aandacht. Wat we nu aan het doen zijn, dat past niet helemaal. Of hetgeen wat er in het verleden is gebeurd, en dat is uiteindelijk waar het vaak zit, of waar het de oorsprong heeft, daar hebben we nog wat te doen. Dat is oude bagage, dat is een gevoel geweest wat we op dat moment niet hebben kunnen of willen ervaren. Ja, daar hebben we nog wel wat mee te doen.
Verlies, rouw, teleurstelling: het kan jaren later alsnog opspelen
Dan kan je denken, ja, oude bagage en de gevoelens van eerder. Ja, dat hebben we eigenlijk allemaal wel. Dat begint al wel vaak in de kindertijd. Maar ja, kunnen ook andere dingen zijn geweest. Het kan bijvoorbeeld zijn geweest dat… Ja, misschien is er wel een dierbare een keertje overleden. Dat kan vorige week geweest zijn, maar het kan ook een jaar of tien jaar of twintig jaar. Of misschien wel langer dan dat zijn geweest. Die is dan overleden.
Maar dat kan dus bijvoorbeeld ook het verlies van een dierbare zijn geweest. Misschien wel vorige week of vorige maand, 10 jaar geleden, 20 jaar geleden, 30 of 40 jaar geleden. Het maakt eigenlijk niet uit. Als dat een vervelend moment voor je geweest is, wat natuurlijk ook altijd wel zo is… maar in de vorm dat je er misschien niet om kon of wou trouwen… dan kan het heel goed zo zijn dat die emotie, de emotie die hoort bij dat verlies, wat natuurlijk super normaal is… eigenlijk nog steeds in je systeem zit.
Cognitief verwerkt, maar lichamelijk nog niet
Dan kan het ook nog zo zijn dat je daar misschien wel met een rauw deskundige over hebt gesproken, misschien ook bij een psycholoog ben geweest, en dat het dan cognitief wel verwerkt is, maar dat er nog steeds geen lichamelijke emotionele verwerking is geweest. Gewoon het laten van tranen bijvoorbeeld, of het loslaten van spanning. Als dat het geval is, wat best wel heel veel voorkomt, dan kan het zomaar zo zijn dat het lichaam daar dus nog wat te doen heeft, en dus eigenlijk van die emotie, van die spanning, energie, eigenlijk af wil.
“Schouders eronder” en doorgaan: hoe paniek kan ontstaan
Maar het kan natuurlijk ook iets anders zijn geweest. Misschien heb je wel keihard gewerkt aan een promotie. En is die promotie toch net eventjes aan je neus voorbij gegaan naar iemand anders? En dan zeg je natuurlijk, schouders eronder, we gaan weer door. Diep in je hart ben je misschien toch wel gepasseerd. Voel je je gepasseerd?
En dat kan dan toch wel wat doen. En zeker als je dan een mentaliteit hebt van volgende keer door of volgende keer beter… dan kan je soms wel eens voorbijgaan naar je eigen gevoel.
Medische ontdekking als trigger: “mijn lijf laat me in de steek”
Maar het kan ook zo zijn dat je misschien wel erachter bent gekomen dat je een aangeboren lichamelijke afwijking hebt. Of iets in die trend. Ik heb best wel wat mensen begeleid die er bijvoorbeeld in hun twintigste of dertigste veertigste achter kwamen dat ze zijn geboren met een geboren hartafwijking.
En dat betekent niet dat ze gelijk in levensgevaar zijn, dat het gelijk in een transplantatie nodig is of iets. Maar wel van ja, het is niet 100%, het is 90%. Alleen die 10 % of misschien maar 1%… kan ontzettend veel doen met je gevoel. Kan bijvoorbeeld zomaar zo zijn dat dat dan een gevoel oproept van dat je je lijfje in een steek laat. Je denkt, shit, dan ga ik dan nu eerder dood. Of sterf ik dan nu eerder? Of kan ik dan nu niet meer doen wat ik eigenlijk zou willen doen? Dat soort gevoelens, die kunnen in je lijf gaan zitten.
Waarom paniek soms ineens “random” opkomt
En zeker als je dan zoiets hebt van, nou oké… We moeten weer door, ik moet weer aan het werk, moet nog voor mijn kinderen zorgen. Waarbij je dan eigenlijk voorbij gaat aan je eigen gevoel. Nou, als je dat een tijdje doet, dan ontstaan er vaak angst en paniek aanvallen.
Zeker als je dan, misschien heb je het wel goed voor elkaar, je hebt een goede baan, een mooi gezin, kinderen en dan ineens komt het op. Dan word je wel even verrast. Dan wat is dit nu weer? Dus vorige week niks geks gebeurd waar ik nu angst of paniek over zou moeten hebben. Wat is dat dan?
En als dat dan random ineens opkomt, dan kan dat best wel even spannend zijn. Misschien dat je wel in een vergadering zat, dat je misschien wel iets moest vertellen of… in de auto, in de file, dat het je ineens eigenlijk allemaal op je af komt. Dat je je lijf ineens heel erg begint te transpireren, hartslag in je keel. En dat je dan eigenlijk niet meer weet wat je met jezelf aan moet. Dat is natuurlijk ook het typische verhaal van de angst, paniekaanval, hyperventilatie.
Ademhalingsoefeningen: pleister vs. oorzaak aanpakken
Je kan dan natuurlijk ademhalingsoefeningen gaan doen om het weer te kammeren. Dat kan, maar ik ben daar zelf niet zo’n fan van. Wat ik mensen veel liever doe is eigenlijk naar de bron ervan. Want anders moet je dan de hele tijd een soort pleister erop gaan plakken. En ik denk dat dat veel effectiever is en veel fijner is ook wanneer je de oorzaken verhelpt.
Soms moet je daar dan even de leeuw voor in de bek kijken. Maar dat maakt het leven juist alleen maar makkelijker. Omdat je dan letterlijk die oude bagage die je al met je meedraagt, er lekker achter je kan laten.
Angst voor de angst: hoe vermijding ontstaat
En wat er dan ook soms ontstaat, en dat is een typisch dingetje, is er dan angst voor de angst ontstaat. Dan ook in die momenten dat je dan een keer misschien wel een paniekafval hebt gehad, dat je dan daarna bang wordt dat het weer gebeurt. En dat is eigenlijk wat het meest voor komt.
En dat je dan een keer in de supermarkt in de rij staat en dat het dan je lichaam er even klaar mee is. Dat dan net even ergens die druppel is gevallen en die emmer even overloopt en dan sta je in de rij. Kijk, en in die rij staan bij de Albert Heijn, op welke supermarkt je komt, dat heeft natuurlijk helemaal niks te maken met wat er in het verleden is gebeurd. Alleen dat was net even de laatste druppel voor je lijf.
En wat er dan soms gebeurd is dan dat we aan die gebeurtenis, dus in de rij een paniekaanval krijgen, dat we daar dan een verhaal van maken. Als ik dan in de rij sta, dan komt dat op. Of wanneer ik in een vergadering zit, dat dan het opkomt. Of wanneer ik in de auto achter in de file aansluit, dat het dan ontstaat. En dat zijn eigenlijk maar verzinsels, verhalen die er niks mee te maken hebben, maar die we er wel gewoon op plakken.
En dan worden we daar bang voor. Ja, ik ga maar niet meer boodschappen doen, want dan moet ik in de rij gaan staan. Of ja, ga vergaderingen eigenlijk vermijden. Of ja, ik ga maar gewoon met de trein dan, dan sta ik niet in de file. Maar ja, dan gebeurt het wel weer een keer, wellicht als je op het perron staat. Nou, kan je lekker, kan je ook niet meer met de trein. En zo ontstaat er dan eigenlijk angst voor de angst. En gaan we eigenlijk steeds meer vermijden. Nou, dat je steeds meer dingen wil gaan vermijden, dat wil je vooral voorkomen.
“Ben ik kapot?” Nee: je lijf is niet kapot, het is een reactie
En wat ik dan vaak hoor bij mensen die dan binnenkomen met angst naar paniekaanvallen is dan dat ze zeggen ja, ja, mijn lijf is kapot. Of het werkt allemaal niet meer, maar ja… Ik functioneer niet meer, toch? Ik heb toch geen controle meer. Maar dat heeft helemaal niks met kapot zijn te maken. Het is gewoon een lichaams eigen reactie.
En je kan het juist omdraaien. Dat is wat ik veel krachtiger vind. Want dat laat ook zien dat je ontzettend ver bent gekomen. Wat dus eigenlijk laat zien dat je een ontzettend sterk persoon bent. Je draagt waarschijnlijk al een hele tijd een bepaalde last met je mee. En op een gegeven moment dan zegt je lichaam van nu is die emmer vol.
“Verborgen afslag gemist”: het stuk voelen
Maar je bent dus niet kapot. Je hebt alleen ergens een verborgen afslag gemist. Een afslag waarvan je niet eens wist dat die er was. En wat ik daarmee bedoel is een stukje eigenlijk voelen.
En het gaat dan vooral dat je dat moment, dat je die emotie die daaronder zit, die emotie die daarbij bij dat moment wordt opgeroepen, dat je die eigenlijk accepteert, dat je die eigenlijk voelt. En ja, het is heel sterk om altijd te zeggen schouders eronder en in sommige situaties is dat natuurlijk ook nodig. Maar dan is het net zo nodig dat er dan op een later moment toch even wordt stilgestaan bij jou en bij jouw gevoel om daarmee aan de slag te gaan.
“Ik heb geen gevoel..”
En als je dan nu denkt, Jasper, je zegt nou wel heel vaak het woord gevoel, hier haak ik op af. Nou, dat is natuurlijk helemaal lekker prima. Dat moet je zelf weten. Maar we hebben allemaal gevoel. Ook jij, want… Of je kent misschien wel dat je het soms warm hebt of juist koud hebt. Nou, dat is gevoel. En je kent ook wel dat iemand een keer iets tegen je zegt en dat je dan geëriteerd wordt. Dat is dus precies gevoel. En gevoel is eigenlijk een ander woord voor emoties.
Mijn eigen voorbeeld: rouw die later pas loskwam
Mijn opa is overleden toen ik een jaar of 21, 22 was denk ik. Ja, 20, 21, zoiets. En op dat moment… was ik ook emotioneel, ik stond totaal niet in contact met mijn eigen emoties. En daarover het praten op dat moment, dat ging voor mij al helemaal niet. Maar ik vond het wel vreselijk dat mijn opa overleed.
Maar ik merkte dat een jaar of vijf later… als ik daar dan over sprak, dat dan gelijk de tranen in mijn ogen stonden. En ook op latere momenten dat ik dan weleens ergens een foto van hem zag… of wanneer het woord opa maar viel dan merkte ik gelijk bij mezelf dat de tranen in mijn ogen stonden.
En ook op latere momenten dat ik dan weleens ergens een foto van hem zag.
op mijn telefoon zat scrollen of wanneer het woord opa maar viel dan merkte ik gelijk bij mezelf dat de tranen in mijn ogen stonden. gelijk over mijn wanden, was niet gelijk een waterval of zo, maar dan merkte ik wel dat ik geëmotioneerd raakte daarvan. Dat vond ik natuurlijk niet eens door dus dat gaf ik natuurlijk ook lekker niet toe. Maar ik heb dat… Nou ja…
heb ik daarin zich voor mezelf een stukje over zitten schrijven. Ja, eigenlijk een soort van, het was niet een brief aan hem, niet een brief aan mezelf, maar gewoon is zitten schrijven, gewoon met mezelf. Nou toen heb ik me toch al een poekje zitten janken. En dat was ontzettend bevrijdend. Want nu kan ik over hem praten, nu kan ik aan hem denken… zonder dat het me eigenlijk overspoelt met emoties. Dat is eigenlijk wat ik bedoel met het verwerken ervan.
Mijn eigen paniekervaring: douche, hyperventilatie, doodgaan-gevoel
En ik ben zelf ook bekend met angst paniek aanvallen. Die heb ik vroeger als kind, vooral puberteit was dat wel ervaren. Ja, dat was vreselijk. Ik dacht dat ik dood ging. Ik heb dat een paar keer gehad, denk een drie of vier keer.
Maar ik kan me nog heel goed herinneren dat ik in een hoek van de douche zat hyperventileren en dat ik echt dacht dat ik dood ging. En ik weet nog dat mijn moeder tegen mij had te schreeuwen, je moet rustiger ademen… Het was goed advies, maar dat was echt heel naar.
“Je moet er maar mee leren leven”... Wat een onzin vind ik dat zeg..
En toevallig had ik laatst een dame… was begin 20 ook. En die had van haar psycholoog gehoord van ja, weet je, je moet er maar mee leren leven. Je hebt hier al zo’n tijd last van… Nou, die dame was er na twee afspraken eigenlijk al vanaf, helemaal vanaf, is niet meer teruggekomen.
Ja, want een emotie is ook eigenlijk niks anders als gewoon energie. Angst, bozeheid, verdriet. Sowieso hebben we een hele bijzondere relatie daarmee… uiteindelijk zijn het hele normale lichaams eigen gevoelens.
En zo’n emotie is niks anders als een bepaalde energievorm die gewoon door je heen gaat. En energie is natuurlijk weer lekker een zwevende woord. Maar als je in een mars eet, dan krijg je ook energie.
En in de zee, daar kan je misschien nog het beste mee vergelijken. Als je over de zee kijkt… dan zijn er wat golfjes. Je ziet water. Dat is wat wij eigenlijk ook zijn. Maar als je er met twee benen in gaat staan, dan voel je dat dat water aan jezelf trekt… die stroming, dat is eigenlijk energie. En dat is ook wat er in ons lijf eigenlijk gebeurt. In de vorm van emoties.
“The body keeps the score”: het lijf vergeet het niet
Wanneer we dan iets ervaren in ons leven… waar we dan op dat moment ervoor kiezen om geen aandacht aan te besteden, en het gevoel geen aandacht te besteden, dan slaan we dat eigenlijk op… Een mooi citaat daarin is dat the body keeps the score. Dus je lijf vergeet het niet. Die energie die wordt gewoon letterlijk ergens opgeslagen en die komt er later weer uit.
Ademhalingsoefeningen verzamelen is het laatste wat je wil
En met de beste bedoelingen staat het hele internet vol… met ademhalingsoeferingen die je kan doen als je dan angst en paniekaanval hebt. En dat is fantastisch. Zou ik ook zeker aanraden.
Alleen het verzamelen van ademhalingsoefeningen om angst en paniek aanvallen in toom te houden of ze te onderdrukken, dat is eigenlijk het laatste wat je wil. Want je wil met die angst en paniek aanvallen zo aan de slag dat ze niet meer ontstaan. Nou en een simpele ademhalingsoefening die gaat daar niet voor zorgen.
En daarmee is de ademhaling en ademhalingsoefeningen dus ook niet de oplossing voor angst en paniek aanvallen. Maar het is wel de ingang. Omdat de ademhaling en bepaalde methodes daarin ervoor kunnen zorgen dat je echt weer in contact komt met je gevoel.
Dit klinkt natuurlijk allemaal weer lekker zweverig, maar dat is gewoon hoe het lijf werkt. Je hebt eigenlijk drie stukken in je brein… De neocortex… denkende brein… en heb je ook nog je zoogdieren en je reptiele brein. En daar zit veel meer de emotiehuishouding…
Moment dat je door middel van bepaalde ademhanigse oefeningen gaat ademen… dan kom je meer in die gevoelslaag. En soms worden daar wel een traan bij gelaten. Soms is dat niet eens nodig, er wordt alleen een beetje getrilled. Soms is zelfs dat niet nodig, maar daarin breng je je lijf dan in een soort van staat waarin het oude bagage kan oplossen, kan achterlaten, kan verwerken.
Naast ademhaling heb je ook inzicht nodig (geen graafmachine)
En naast die ademhaling… wil je ook inzicht. Inzicht in van wat is er nou eigenlijk gebeurd? Waar komt het eigenlijk vandaan? Zodat je begrijpt en daardoor ook kan accepteren wat er op dit moment gebeurt.
En nou ja, ik zeg altijd, ik ben geen graafmachine dus je hoeft echt niet helemaal je hele verleden doorheen door te graven. Maar op moment dat je angst en paniek aanvallen hebt en je gaat op een bepaalde manier ademen, dan dient het zich wel aan.
En wat er dan eigenlijk ontstaat is dat er weer regie ontstaat. Regie over je eigen leven. Zodat je je lijf eigenlijk niet meer tegen je werkt… maar dat je weer kan samenwerken met je leven. Zodat je aan de ene kant nog steeds kan presteren… maar dat je ook je grens kan vinden. En dat je ook de signalen van je lijf weer oppikt. En dat is regie.
Topsporter: niet alleen presteren, maar vooral goed rusten
Het unieke aan een topsporter is niet in hoe goed hij kan presteren, maar ook vooral in hoe goed hij kan rusten. En het stuk rusten, dat zit vooral in de signalen van je lijf. Dus wanneer je je lijf aangeeft van hey, nu is het even klaar, nu is die emmer vol… dan kan je heel eigenwijs lekker doorgaan. Of je luistert ernaar en je zet een stapje terug. En dat is regie.
En je lijf werkt altijd voor je. Zeker in momenten in situaties dat je angst en paniekaanvallen hebt. Dan is het niet je lijf wat tegen je werkt. Nee, het is je lijf wat voor je werkt. En ook al als je dat niet gelooft, dan ben je gewoon eigenwijs… Want je lijf geeft niks anders als signalen van, hier hebben we nog wat te doen. Hier moeten we wat verwerken of we gaan hiermee gewoon echt over onze eigen grens heen.
Ervaart je lijf, die staat al heel erg aan. Is al alert. En je kan ook dan wel zeggen dat je emmertje al een beetje aan de volle kant zit. En wanneer die manager dan komt met extra werk, dan zou dat zomaar die druppel kunnen zijn die de emmer doet openen.
Wanneer je lekker achter je computer zit, ontspannen, ademend, laag in de buik, dan is die emmer veel leger. Wanneer die manager dan komt met werk, dan zou je er op een andere manier op reageren.
En datzelfde daar loop ik zelf ook wel eens tegenaan. Ik heb ook een onderneming… Ik heb het druk met klanten, ik heb het druk met mijn podcast. En ik ben ook nog bezig met het opzetten van tweede bedrijf.
En dat is voor mij het samenwerken met mijn lijf. Want ik weet, dit kan ik aan, tot ik echt van binnen ergens voel van, vandaag even niet. En dan maak ik ook de keus, oké, vandaag dus even niet.
Weet dat je niet kapot bent, maar juist ijzersterk bent. En tot de volgende aflevering. Doeg!
Waar wil je nu verder kijken?
Misschien heeft dit verhaal iets geraakt. Misschien ook maar een deel ervan. Maar als je hier tot onderaan bent gekomen, is het logisch dat je je afvraagt waar je nu verder kunt.
Verder luisteren
Als mijn verhaal je aanspreekt, is het vaak helpend om het niet bij één aflevering te laten.
In de volgende aflevering ga ik verder in op: waarom je ’s nachts nog “aan” staat en wat je ademhaling daarmee te maken heeft
👉 Luister verder met de volgende aflevering van de Adem en Rust Podcast
Terug naar het overzicht
Misschien wil je eerst wat meer overzicht.
Zien hoe dit verhaal past binnen een groter geheel.
Ik heb alle thema’s rond ademhaling, stress, slaap en herstel samengebracht op één plek, zodat je kunt kiezen waar je verder wilt lezen of luisteren.
Of wil je liever aan de slag met:
1-op-1 Coaching
Diep, persoonlijk en volledig afgestemd op jouw leven.
Voor ondernemers, leiders en ouders die veel dragen en klaar zijn met overleven.
Zelf aan de slag
Online trainingen en meditaties om in je eigen tempo met rust, adem en slaap te werken.
Zonder poespas, gewoon vanuit huis.
